Dwadzieścia pięć wieków prosto w dół.
Kadmos z Teb, wygnany ze swojego miasta, przybył tym wybrzeżem na worze ciągnionym przez woły i zatrzymał się przy tej skale.
Legenda założycielska, jak opowiadali ją greccy pisarze
Kop gdziekolwiek w obrębie murów Budvy, a miasto popada w ruinę. Nekropolia za bramą lądową kryje w sobie hellenistyczne złoto i iliryjskie hełmy; rzymskie mozaiki kryją się pod weneckimi posadzkami. Pierwsza pisemna wzmianka pochodzi sprzed dwudziestu pięciu wieków, a skała ta jest zamieszkana nieprzerwanie od tamtej pory – jest to najstarsza osada na tym odcinku Adriatyku.
Osiem budynków stanęło. Miasto odżyło.
-
15 kwietnia 1979
Ziemia się porusza
-
28 maja 1979
UNESCO apeluje
-
1979–1987
Kamień po kamieniu
-
1987
Miasto ponownie otwarte